Kratka istorija filipinske komunističke revolucije

Komunistička partija Filipina (KPF) već 51 godinu vodi jedan od najdugotrajnijih maoističkih narodnih ratova u svijetu danas, uz oružanu borbu koju vodi Nova narodna armija. Putem Nacionalnog demokratskog fronta ona ujedinjuje sve revolucionarne organizacije pod vođstvom proletarijata u mirovnim pregovorima sa neprijateljem i u izgradnji baza i organa političke moći. KPF uspostavlja crvenu političku moć kao temelj Narodne Demokratske Republike Filipina.

Filipinska revolucija sastoji se od dva stadijuma. Zbog polufeudalnog i polukolonijalnog položaja Filipina, karakteristike revolucije odgovaraju nacionalnoj demokratskoj revoluciji. Tu se radi o proleterskoj i novoj demokratskoj borbi, za razliku od starog buržoaskog demokratskog tipa. Jednom kada se nacionalna demokratska revolucija završi osvajanjem moći, socijalistička revolucija može odmah da otpočne. Ovo znači borbu protiv ostataka nacionalne i lokalne buržoazije u socijalizmu i protiv stranih imperijalističkih sila, tokom same izgradnje socijalizma.

Staru Komunističku partiju Filipina (PKP-1930)  osnovali su članovi Partije radnika Filipina i Kongresa radnika Filipina. Uz pomoć Kominterne i Komunističke partije Sjedinjenih Američkih Država, PKP je tada postala nova politička partija koju je vodio Krisanto Evanhelista, i koja se na kraju spojila sa Socijalističkom partijom Filipina koju je vodio Pedro Abad Santos. Oni su dobili veliku podršku od Kominterne i Sovjetskog Saveza, u toj mjeri da su postali zavisni od strane podrške i vjerovali su da su urbani centri baze revolucije.

Po izbijanju Drugog svjetskog rata, Japan je napao Filipine. PKP je osnovao Hukbalahap (Armija protiv Japana), koja je postala značajna sila otpora tako što su preuzeli kontrolu nad feudalnom zemljom i podijelili je među seljacima. Međutim, napravili su kobne strateške greške i povukli su se kada su japanski osvajači napredovali sve do njihovih područja. Razbili su divizije Huka, i formirali manje partizanske jedinice što ih je natjeralo da se povuku. Takođe, postali su izrazito zavisni od američkih snaga, pošto su vjerovali da će oni osloboditi Filipine, pa će oni ponovo moći učestvovati u parlamentarnoj politici.

Prelazimo sada na šezdesete godine, kada se zahuktava ideološki raskol. Stara PKP-1930 se stavlja na stranu sada revizionističkog Sovjetskog Saveza. Vođe PKP u to vrijeme su Hesus Lava i Luis Taruk, koji su i sami revizionisti, a mnogi nekadašnji pripadnici gerila Huka ogrezli su u gangsterizam i korupciju. Vođe starog PKP-a su na kraju kapitulirale pred fašističkim režimom Markosa. Godine 1964. Hose Maria Sison, koji je tada bio član starog PKP-a, osnovao je Kabataang Makabayan ili Nacionalističku omladinu. On je započeo studijske grupe i kritikovao je stari Centralni komitet PKP-a i Politbiro. To je postalo poznato kao Prvi veliki rektifikacioni pokret 1965. godine. Dana 26. decembra 1968. godine Hose Maria Sison zajedno sa desetoricom drugih ponovo je uspostavio Komunističku partiju Filipina u obliku u kojem je poznajemo danas, a 1969. godine oni su organizovali neke od starih vođa Huka koji su se umorili od starog rukovodstva i osnovali su Novu narodnu armiju.

KPF je u početku dobijala pomoć iz Maove Kine. Partija je bila na liniji marksizma-lenjinizma-Mao Cedungove misli, kao sljedećeg i višeg stadijuma marksizma-lenjinizma. Oni su se suprotstavljali sovjetskom revizionizmu i socijal-imperijalizmu. Stara PKP zadržala je vjerovanje da je Sovjetski Savez i dalje socijalistički uprkos revizionizmu i, na kraju, propasti. Stara PKP je s vremena izgubila uticaj.

Kina je poslala nekoliko pošiljki oružja Partiji i Armiji u ranim godinama Markosove diktature, međutim, samo nekoliko pošiljki je stiglo do revolucionara dok su neke od njih presrele reakcionarne vlasti. KPF je počela da zastupa politiku da se oslanjaju samo na svoje snage, i da se ne oslanjaju previše na stranu podršku. Partija i Armija su postajale sve jače, pošto su milioni ljudi pristizali na selo kako bi se pridružili narodnom ratu dok se Markosova diktatura pojačavala.

Armija je prikupljala oružje i snagu napadajući vojne i policijske položaje kao i konfiskujući oružje onih koje bi ubili ili zarobili u bitkama.

Godine 1969. godine Partija je takođe formirala Pokret za unapređenje nacionalizma,  što je bio savez između progresivne buržoazije i komunista.

Sisona je na kraju uhapsio Markosov režim 1977. godine.

Vođstvo KPF-a je  zapadalo u zbrku zbog frakcionaštva. Oni su se pogrešno prepuštali “lijevom” i desnom oportunizmu, što ih je dovelo do toga da na osnovu njihovih naređenja Nova narodna armija zapadne u vojni avanturizam i urbani insurekcionizam.

Godine 1983. poznati vođa opozicije Ninoj Akino ubijen je u Manili, što je dovelo do stvaranja pokreta JAJA, odnosno Pravda za Akina, pravda za sve!

Prijevremeni izbori su održani između Markosa i Akinove udovice, Korason Akino. Nastala je konfuzija u redovima novih aktivista i komunista. Naređen je bojkot, ali on nije dobio podršku naroda. Markos je pobijedio zbog izbornih prevara, zbog kojih su mnogi u vlastima koji su brojali glasove napustili brojanje.

Markos je zbačen sa vlasti 1986. godine narodnim ustankom pod nazivom “EDSA revolucija”. Sison je pušten iz zatvora.

Godine 1992. Drugi veliki rektifikacioni pokret je započet, kako bi ispravio “lijevi” i desni oportunizam unutar Partije. KPF je izbacila i otjerala one koji su počinili teške ideološke, političke i vojne greške. Partija je donijela dokument pod nazivom “Reafirmišimo naše osnovne principe i ispravimo greške”. To je dovelo do manjeg raskola između tzv. reafirmatora i odbacivača. Odbacivači su na kraju pretrpjeli i daljnje raskole u svojim redovima. Neki su postali reformisti, dok su drugi postali plaćenici reakcionarne države i lokalnih feudalnih gospodara rata.

Reafirmisti KPF-a su postali jači i brojniji.